زیارت اماکن مقدس آداب و رسومی دارد !

                                

 درآستانه ي تولد امام رضا (ع) خواستم به پا بوسش بروم . مي دونم الان حرمش غلغله است . هر طوري شده بايد خودم را به ضريح مباركش برسانم،حتي اگر شده روي سر مردم راه بروم . در آن اطراف هم بايد حواسم را جمع كنم كه اگر كسي مورد لطفش قرار گرفت وشفا پيدا كرد زودتر از همه محاصره اش كنم ، لباسهايش را بدرم و براي تبرك نگه دارم تا شايد با آن من هم به جايي برسم .در همين حال بودم كه دوست خوبم رسيد :


سخت در اشتباهي اگر خودت رفتي، دل را نبردي هيچ سودي ندارد!حتی اگر خودت هم نرفتي دل را تونستي بفرستي خيلي عاليه! ولي معمولا وقتي جسم مي رود و مشكلات و سختيهاي سفر را تحمل مي كند ، دل آمادگي پيدا مي كند. پس آنجا رفتي زياد جلو نرو. در جاي مناسب بايست و دل را آماده كن٬ بفرست. آنگاه خواهي ديد كه سيل عظيم جماعت شكاف برداشت و راه را براي تو باز كرد.


در مورد تبرك هم بايد عرض كنم ، اينجا هم اگر دل همراه نبود تبرك هيچ كاري نمي كند . پس بي جهت لباسهاي مردم را پاره نكن . اگر اينطوري بود بايد وضع شمر از همه بهتر مي شد زيرا كه دستش مستقيم به سر و گردن امام حسين(ع) خورده است! اگر موقعي بتواني با تبرك دل را متحول كني خيلي خوب است. ولي تبركي كه با آزار و اذيت بنده ي خدا بدست آيد مسلما بدرد نخواهد خورد!

خداوندا زیارت آگاهانه ی تمام اماکن متبرکه را قسمت همه ی ما بفرما !