ما از افق دور به حادثه کربلا نگاه می کنیم و تا حالا هرچه شنیدیم و خواندیم بر مظلومیت و حقانیت امام و بر ظالمیت دشمنان او گواهی می دهند. اگر اندکی تامل کنیم می فهمیم که واقعا بعد از آن همه تلاش شبانه روزی پیامبر و چندین ساله حکومت علی مخصوصا بر اهالی کوفه٬ آیا فقط ۷۲ نفر مسلمان و مومن واقعی پیدا می شود و بقیه مردم مومن نبودند؟ واقعیت این است آنهایی که در مقابل امام ایستادند با نقاب  دفاع از سنت و شریعت پیامبر به جنگ پیروان راستین خدا رفتند و شهادت و مظلومیت امام حسین و اهل بیتش باعث آگاهی و بیداری مردم گردید.ما هم باید خیلی آگاه باشیم و خدا نکند عزادار امام باشیم و در خط دشمنان امام! تاریخ صدر اسلام تکرار می شود. اگر محرم ها بیایند و بروند و همچنان چشم بسته سینه بزنیم و عزاداری بکنیم بی آنکه پندی از عاشورا بگیریم٬ آیا مسلمانی مان را ادا کرده ایم؟ در آن صورت محرم چه خاصیتی دارد و چه فرقی با ماههای دیگر خواهد داشت؟

بصیرت تنها چاره ساز است.و این توفیقی است که نصیب هرکس نشود. چه بسا پیر مرد یا پیرزن ساده روستایی از فرد تحصیل کرده بصیرت زیادی داشته باشد.