فخر فروشی بعد از عقل فروشی!
درويشي براي امتحان پارساي ثروتمندي به منزل او رفت،از قضا مرد پارسا ميهماني بزرگي داشت و ميهمانان زياد! درويش فرصت غنيمت شمرد و از پارسا خواست تا به اتفاق هم عازم كربلا شوند،مرد ثروتمند زود از ميهمانان عذر طلبيد و به درويش گفت : راه بافتيم. چند فرسخي رفته بودند درويش گفت كيسه ام جا مانده بايد برگرديم. مرد پارسا گفت راه زيادي طي شده حيف است بر گرديم،بايد به راه ادامه داد. درويش حاضر به رفتن نشد و خلاصه از درويش اصرار و از پارسا انكار! آخر پارسا گفت من از كل دنيايم دست كشيدم و تو از كيسه ات نتوانستي!
بلي دوستان دل بريدن به مال و زيادي مال نيست! دل مي خواهد تا دل ببرد!
اي كاش همه ثروتمندان عالم مثل اين عالِم بودند.در آن صورت هيچ فقيري پيدا نمي شد.
در اين دنيا هر چيز و هر كس ارزش دل بستن ندارد! دل صاحبي دارد و به غير او دل بستن جفاست! دلي كه به صاحبش بسته شود هرگز نگسلد! دل بندهای كاذبند كه به نرخ روز كاسبند!
عاشق اگر واقعي باشد،هيچ موقع و با هيچ بهانه اي متزلزل نمي شود.شايد جريان ليلي و مجنون را شنيده باشيد:
مجنون به شوق ليلي در صف پخش شير ايشان مي ايستاد و چون نوبتش مي رسيد، ليلي با عصبانيت كاسه ي وي را مي گرفت و محكم پرت مي كرد. در عوض مجنون مي گفت ليلي مرا دوست دارد اگر دوست ندارد چرا بين اين همه جماعت فقط كاسه ي مرا پرت مي كند؟.
اگر با ديگرانش بود ميلي
چرا جام مرا بشكست ليلي!
بلي عاشق بايد معشوقش را خوب بشناسد و بعد از شناخت كامل دل ناگسستني ببندد كه با هيچ چيزي برنگردد!
*** *** ***
و اما چند كلمه اي در باره خود پسندي
انسان بهتر است چيزي بگويد يا بنويسد كه خود و ديگران از آن استفاده كنند و گرنه ساكت ماندنش به صلاح است!
بهايم خموشند و گويا بشر
زبان بسته بهتر كه گويا به شرّ
براي خودنمايي كار كردن و خود نشان دادن خيلي بد است و از آدم مغرور و خودخواه نه خدا خوشش مي آيد ونه خلق خدا!
حافظ افتادگي از دست مده زانكه حسود
عرض و مال و دل و دين در سر مغروري كرد
بايد غرور مغرور را شكست. بايد در مقابل خود نما قد علم كرد. بايد اسب تيز رويي در مقابل كره خرشان سوار شد تا بادكنك غرورشان بتركد! فخر فروشي بعد از عقل فروشي اتفاق مي افتد و كار عاقلان نيست و در اين ميان هر كس را نبايد فخر فروش حساب كرد!
چو بشنوي سخن اهل دل مگو كه خطاست
سخن شناس نه اي جان من خطا اينجاست!
در باره ی ......